1
הושיעני אלהים כי באו מים עד נפש
Εἰς τὸ τέλος, ὑπὲρ τῶν ἀλλοιωθησομένων· τῷ Δαυιδ. Σῶσόν με, ὁ θεός, ὅτι εἰσήλθοσαν ὕδατα ἕως ψυχῆς μου.
Save me (Σῶσόν με), Elohim, for the waters have come in (εἰσήλθοσαν) up to my soul (ἕως ψυχῆς μου).
2
טבעתי ביון מצולה ואין מעמד באתי במעמקי מים ושבלת שטפתני
ἐνεπάγην εἰς ἰλὺν βυθοῦ, καὶ οὐκ ἔστιν ὑπόστασις· ἦλθον εἰς τὰ βάθη τῆς θαλάσσης, καὶ καταιγὶς κατεπόντισέν με.
I am stuck in the mire of the deep (ἰλὺν βυθοῦ), and there is no foothold; I have come into the depths of the sea (βάθη τῆς θαλάσσης), and a tempest (καταιγὶς) has overwhelmed me.
3
יגעתי בקראי נחר גרוני כלו עיני מיחל לאלהי
ἐκοπίασα κράζων, ἐβραγχίασεν ὁ λάρυγξ μου, ἐξέλιπον οἱ ὀφθαλμοί μου ἀπὸ τοῦ ἐλπίζειν ἐπὶ τὸν θεόν μου.
I am wearied (ἐκοπίασα) with crying; my throat (λάρυγξ) has become hoarse; my eyes (ὀφθαλμοί) have failed from hoping (ἐλπίζειν) in my God.
4
רבו משערות ראשי שנאי חנם עצמו מצמיתי איבי שקר אשר לא גזלתי אז אשיב
ἐπληθύνθησαν ὑπὲρ τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς μου οἱ μισοῦντές με δωρεάν, ἐκραταιώθησαν οἱ ἐχθροί μου οἱ ἐκδιώκοντές με ἀδίκως· ἃ οὐχ ἥρπασα, τότε ἀπετίννυον.
Those who hate me without cause (μισοῦντές με δωρεάν) have multiplied beyond the hairs of my head; my enemies (ἐχθροί), who pursue me unjustly, have grown strong; what I did not seize, then I paid back.
5
אלהים אתה ידעת לאולתי ואשמותי ממך לא נכחדו
ὁ θεός, σὺ ἔγνως τὴν ἀφροσύνην μου, καὶ αἱ πλημμέλειαί μου ἀπὸ σοῦ οὐκ ἐκρύβησαν.
Elohim, you have known my folly (τὴν ἀφροσύνην μου), and my guilt-offences (αἱ πλημμέλειαί μου) have not been hidden from you.
6
אל יבשו בי קויך אדני יהוה צבאות אל יכלמו בי מבקשיך אלהי ישראל
μὴ αἰσχυνθείησαν ἐπ’ ἐμοὶ οἱ ὑπομένοντές σε, κύριε κύριε τῶν δυνάμεων, μὴ ἐντραπείησαν ἐπ’ ἐμοὶ οἱ ζητοῦντές σε, ὁ θεὸς τοῦ Ισραηλ,
Let not those who wait for you be ashamed (αἰσχυνθείησαν) because of me, O Adonai (κύριε), Tetragrammaton of hosts (κύριε τῶν δυνάμεων); let not those who seek you be confounded because of me, O God of Israel.
7
כי עליך נשאתי חרפה כסתה כלמה פני
ὅτι ἕνεκα σοῦ ὑπήνεγκα ὀνειδισμόν, ἐκάλυψεν ἐντροπὴ τὸ πρόσωπόν μου.
For your sake (ἕνεκα σοῦ) I have borne reproach (ὀνειδισμόν); shame (ἐντροπὴ) has covered my face.
8
מוזר הייתי לאחי ונכרי לבני אמי
ἀπηλλοτριωμένος ἐγενήθην τοῖς ἀδελφοῖς μου καὶ ξένος τοῖς υἱοῖς τῆς μητρός μου,
I have become estranged (ἀπηλλοτριωμένος) to my brothers and a stranger (ξένος) to the sons of my mother,
9
כי קנאת ביתך אכלתני וחרפות חורפיך נפלו עלי
ὅτι ὁ ζῆλος τοῦ οἴκου σου κατέφαγέν με, καὶ οἱ ὀνειδισμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπέπεσαν ἐπ’ ἐμέ.
For the zeal (ὁ ζῆλος) of your house has devoured me, and the reproaches (οἱ ὀνειδισμοὶ) of those who reproach you (τῶν ὀνειδιζόντων σε) have fallen upon me.
10
ואבכה בצום נפשי ותהי לחרפות לי
καὶ συνέκαμψα ἐν νηστείᾳ τὴν ψυχήν μου, καὶ ἐγενήθη εἰς ὀνειδισμὸν ἐμοί -
And I bent down (συνέκαμψα) my soul with fasting, and it became for me infamy (εἰς ὀνειδισμὸν).
11
ואתנה לבושי שק ואהי להם למשל
καὶ ἐθέμην τὸ ἔνδυμά μου σάκκον, καὶ ἐγενόμην αὐτοῖς εἰς παραβολήν.
and I made my garment sackcloth (σάκκον), and I became to them a byword (παραβολήν).
12
ישיחו בי ישבי שער ונגינות שותי שכר
κατ’ ἐμοῦ ἠδολέσχουν οἱ καθήμενοι ἐν πύλῃ, καὶ εἰς ἐμὲ ἔψαλλον οἱ πίνοντες τὸν οἶνον.
Against me (κατ' ἐμοῦ) they prattled, those who sit in the gate (οἱ καθήμενοι ἐν πύλῃ), and against me they sang to the strings (ἔψαλλον), those who drink the wine (τὸν οἶνον).
13
ואני תפלתי לך יהוה עת רצון אלהים ברב חסדך ענני באמת ישעך
ἐγὼ δὲ τῇ προσευχῇ μου πρὸς σέ, κύριε· καιρὸς εὐδοκίας, ὁ θεός, ἐν τῷ πλήθει τοῦ ἐλέους σου· ἐπάκουσόν μου ἐν ἀληθείᾳ τῆς σωτηρίας σου.
But I — my prayer is to you, Tetragrammaton: a time of acceptance (καιρὸς εὐδοκίας), Elohim, in the fullness of your chesed (τοῦ ἐλέους σου); hear me in the faithfulness (ἐν ἀληθείᾳ) of your salvation.
14
הצילני מטיט ואל אטבעה אנצלה משנאי וממעמקי מים
σῶσόν με ἀπὸ πηλοῦ, ἵνα μὴ ἐμπαγῶ; ῥυσθείην ἐκ τῶν μισούντων με καὶ ἐκ τοῦ βάθους τῶν ὑδάτων·
Save me (σῶσόν) from the mire (πηλοῦ), that I may not sink; may I be delivered (ῥυσθείην) from those who hate me and from the depths of the waters (βάθους τῶν ὑδάτων);
15
אל תשטפני שבלת מים ואל תבלעני מצולה ואל תאטר עלי באר פיה
μή με καταποντισάτω καταιγὶς ὕδατος, μηδὲ καταπιέτω με βυθός, μηδὲ συσχέτω ἐπ’ ἐμὲ φρέαρ τὸ στόμα αὐτοῦ.
let not the tempest of waters (καταιγὶς ὕδατος) drown me, nor let the deep (βυθός) swallow me, nor let the pit (φρέαρ) shut its mouth over me.
16
ענני יהוה כי טוב חסדך כרב רחמיך פנה אלי
εἰσάκουσόν μου, κύριε, ὅτι χρηστὸν τὸ ἔλεός σου᾿ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐπίβλεψον ἐπ’ ἐμέ.
Hear me, O Tetragrammaton, for your chesed (ἔλεός) is good; according to the multitude of your compassions (οἰκτιρμῶν) look upon me.
17
ואל תסתר פניך מעבדך כי צר לי מהר ענני
μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τοῦ παιδός σου, ὅτι θλίβομαι, ταχὺ ἐπάκουσόν μου.
Do not turn your face away from your servant (τοῦ παιδός σου), for I am in the strait (θλίβομαι): quickly, hear me (ταχὺ ἐπάκουσόν μου).
18
קרבה אל נפשי גאלה למען איבי פדני
πρόσχες τῇ ψυχῇ μου καὶ λύτρωσαι αὐτήν, ἕνεκα τῶν ἐχθρῶν μου ῥῦσαί με.
Attend to my soul and redeem it (λύτρωσαι αὐτήν); because of my enemies deliver me (ῥῦσαί με).
19
אתה ידעת חרפתי ובשתי וכלמתי נגדך כל צוררי
σὺ γὰρ γινώσκεις τὸν ὀνειδισμόν μου καὶ τὴν αἰσχύνην μου καὶ τὴν ἐντροπήν μου ἐναντίον σου πάντες οἱ θλίβοντές με.
For you know my reproach (τὸν ὀνειδισμόν μου), my shame and my humiliation (τὴν ἐντροπήν μου): before you are all those who press me hard (πάντες οἱ θλίβοντές με).
20
חרפה שברה לבי ואנושה ואקוה לנוד ואין ולמנחמים ולא מצאתי
ὀνειδισμὸν προσεδόκησεν ἡ ψυχή μου καὶ ταλαιπωρίαν, καὶ ὑπέμεινα συλλυπούμενον, καὶ οὐχ ὑπῆρξεν, καὶ παρακαλοῦντας, καὶ οὐχ εὗρον.
My soul has waited for (προσεδόκησεν) reproach and misery (ταλαιπωρίαν); and I looked for one to grieve with me (συλλυπούμενον), and there was none, and for those who might console (παρακαλοῦντας), and I found none.
21
ויתנו בברותי ראש ולצמאי ישקוני חמץ
καὶ ἔδωκαν εἰς τὸ βρῶμά μου χολὴν καὶ εἰς τὴν δίψαν μου ἐπότισάν με ὄξος.
And they gave for my food gall (χολὴν), and in my thirst they gave me vinegar (ὄξος) to drink.
22
יהי שלחנם לפניהם לפח ולשלומים למוקש
γενηθήτω ἡ τράπεζα αὐτῶν ἐνώπιον αὐτῶν εἰς παγίδα καὶ εἰς ἀνταπόδοσιν καὶ εἰς σκάνδαλον·
Let it become (γενηθήτω), their table before them, a net (εἰς παγίδα), and a requital (εἰς ἀνταπόδοσιν), and a stumbling-trigger (εἰς σκάνδαλον);
23
תחשכנה עיניהם מראות ומתניהם תמיד המעד
σκοτισθήτωσαν οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν τοῦ μὴ βλέπειν, καὶ τὸν νῶτον αὐτῶν διὰ παντὸς σύγκαμψον·
Let them be darkened (σκοτισθήτωσαν), their eyes, so as not to see, and their back (τὸν νῶτον αὐτῶν) bend down (σύγκαμψον) continually;
24
שפך עליהם זעמך וחרון אפך ישיגם
ἔκχεον ἐπ’ αὐτοὺς τὴν ὀργήν σου, καὶ ὁ θυμὸς τῆς ὀργῆς σου καταλάβοι αὐτούς.
Pour out (ἔκχεον) upon them your indignation (τὴν ὀργήν σου), and let the burning of your anger (ὁ θυμὸς τῆς ὀργῆς σου) overtake them (καταλάβοι αὐτούς).
25
תהי טירתם נשמה באהליהם אל יהי ישב
γενηθήτω ἡ ἔπαυλις αὐτῶν ἠρημωμένη, καὶ ἐν τοῖς σκηνώμασιν αὐτῶν μὴ ἔστω ὁ κατοικῶν·
Let it become (γενηθήτω), their encampment (ἡ ἔπαυλις αὐτῶν), laid desolate (ἠρημωμένη), and in their tents let there be none who dwells (ὁ κατοικῶν);
26
כי אתה אשר הכית רדפו ואל מכאוב חלליך יספרו
ὅτι ὃν σὺ ἐπάταξας, αὐτοὶ κατεδίωξαν, καὶ ἐπὶ τὸ ἄλγος τῶν τραυματιῶν σου προσέθηκαν.
For the one whom you have struck, they have hunted down (κατεδίωξαν), and to the pain of your pierced ones (τῶν τραυματιῶν σου) they have added (προσέθηκαν).
27
תנה עון על עונם ואל יבאו בצדקתך
πρόσθες ἀνομίαν ἐπὶ τὴν ἀνομίαν αὐτῶν, καὶ μὴ εἰσελθέτωσαν ἐν δικαιοσύνῃ σου·
Add (πρόσθες) anomia (ἀνομίαν) upon their anomia, and let them not enter (μὴ εἰσελθέτωσαν) into your justice (ἐν δικαιοσύνῃ σου);
28
ימחו מספר חיים ועם צדיקים אל יכתבו
ἐξαλειφθήτωσαν ἐκ βίβλου ζώντων καὶ μετὰ δικαίων μὴ γραφήτωσαν.
Let them be blotted out (ἐξαλειφθήτωσαν) from the book of the living (βίβλου ζώντων), and with the righteous (δικαίων) let them not be written.
29
ואני עני וכואב ישועתך אלהים תשגבני
πτωχὸς καὶ ἀλγῶν εἰμι ἐγώ, καὶ ἡ σωτηρία τοῦ προσώπου σου, ὁ θεός, ἀντελάβετό μου.
Poor (πτωχὸς) and in pain (ἀλγῶν) am I, and the salvation of your face (ἡ σωτηρία τοῦ προσώπου σου), Elohim, has taken up my cause (ἀντελάβετό μου).
30
אהללה שם אלהים בשיר ואגדלנו בתודה
αἰνέσω τὸ ὄνομα τοῦ θεοῦ μετ’ ᾠδῆς, μεγαλυνῶ αὐτὸν ἐν αἰνέσει,
Let me praise (αἰνέσω) the Name of Elohim with song, let me magnify him (μεγαλυνῶ) with praise (ἐν αἰνέσει),
31
ותיטב ליהוה משור פר מקרן מפריס
καὶ ἀρέσει τῷ θεῷ ὑπὲρ μόσχον νέον κέρατα ἐκφέροντα καὶ ὁπλάς.
And it will please God (τῷ θεῷ) more than a young bull-calf putting forth horns and hoofs (κέρατα ἐκφέροντα καὶ ὁπλάς).
32
ראו ענוים ישמחו דרשי אלהים ויחי לבבכם
ἰδέτωσαν πτωχοὶ καὶ εὐφρανθήτωσαν· ἐκζητήσατε τὸν θεόν, καὶ ζήσεται ἡ ψυχὴ ὑμῶν,
Let them see (ἰδέτωσαν), the poor (πτωχοὶ), and let them rejoice; seek out (ἐκζητήσατε) Elohim, and your soul (ἡ ψυχὴ ὑμῶν) shall live,
33
כי שמע אל אביונים יהוה ואת אסיריו לא בזה
ὅτι εἰσήκουσεν τῶν πενήτων ὁ κύριος καὶ τοὺς πεπεδημένους αὐτοῦ οὐκ ἐξουδένωσεν.
For the Tetragrammaton has heard the needy (τῶν πενήτων), and those who stand in fetters (τοὺς πεπεδημένους αὐτοῦ) he has not counted as nothing (οὐκ ἐξουδένωσεν).
34
יהללוהו שמים וארץ ימים וכל רמש בם
αἰνεσάτωσαν αὐτὸν οἱ οὐρανοὶ καὶ ἡ γῆ, θάλασσα καὶ πάντα τὰ ἕρποντα ἐν αὐτοῖς.
Let them praise him (αἰνεσάτωσαν αὐτὸν), the heavens and the earth, the sea (θάλασσα) and everything that creeps in them (πάντα τὰ ἕρποντα ἐν αὐτοῖς).
35
כי אלהים יושיע ציון ויבנה ערי יהודה וישבו שם וירשוה
ὅτι ὁ θεὸς σώσει τὴν Σιων, καὶ οἰκοδομηθήσονται αἱ πόλεις τῆς Ιουδαίας, καὶ κατοικήσουσιν ἐκεῖ καὶ κληρονομήσουσιν αὐτήν·
For Elohim will save Zion (τὴν Σιων), and the cities of Judea (τῆς Ιουδαίας) will be rebuilt, and they will dwell there and take possession of it by inheritance (κληρονομήσουσιν αὐτήν);
36
וזרע עבדיו ינחלוה ואהבי שמו ישכנו בה
καὶ τὸ σπέρμα τῶν δούλων αὐτοῦ καθέξουσιν αὐτήν, καὶ οἱ ἀγαπῶντες τὸ ὄνομα αὐτοῦ κατασκηνώσουσιν ἐν αὐτῇ.
And the seed (τὸ σπέρμα) of his servants will hold it in inheritance (καθέξουσιν αὐτήν), and those who love (οἱ ἀγαπῶντες) his Name will pitch their tent in it (κατασκηνώσουσιν ἐν αὐτῇ).